అనుభవం

నన్ను మోసం చేసిన వాడు
నా వెనకే ఉన్నాడు.
నేను మోసం చేయబోయేవాడు
నా పక్కనే ఉన్నాడు.

నేను సాయం చేసిన వాడి మొహం
ఇప్పుడు నాకు గుర్తు లేదు.
ఒకప్పుడు నాకు మంచి చేసిన వాడు
ఎక్కడున్నాడో ఇప్పుడు నాకు తెలీదు.

నేను ప్రేమించిన సముద్రం
నన్ను తనలో కలుపుకోవటానికి
ముందుకొచ్చినప్పుడు
నేను భయపడి పారిపోయాను.

నన్ను ద్వేషించే మనిషితో
దెబ్బలాడి, దెబ్బలాడి
చివరికి నన్ను నేను కోల్పోయాను.

చీకట్లో దేన్నో గుద్దుకుని
పడిపోయినప్పుడు నా నెత్తి మీద
నక్షత్రాలు నవ్వుకోవటం తెలిసినా,
ఏమీ ఎరగనట్టు ముందుకెళ్ళిపోయాను.

అన్నీ అనుకోనివి జరుగుతున్నప్పుడు
కష్టపడి నన్ను నేను
తలకిందులుగా నిలబెట్టుకుంటాను.

నేను ఇదివరకటి మనిషిని
కాదన్న విషయం అప్పుడప్పుడూ
గుర్తుకొచ్చినా, పట్టించుకోవటం
ఎప్పుడో మానేశాను.

.
.
.
('వాకిలి' పత్రిక లో వచ్చిన కవిత, పూర్తిగా : http://vaakili.com/patrika/?p=16160)

నేను

నేను పుడుతూనే ఆకలికి ఏడుస్తున్నాననుకుంటారు గానీ
ఒక గుప్పెడు నిప్పు కణికలని
గొంతులో నింపుకునే వచ్చాను.

నిశ్శబ్దంగా నిద్ర పోతున్నాననుకుంటారు గానీ
ఊపిరి గాలికి రెపరెపలాడే
థిక్కారపు దేహ పతాకాన్ని నేను.

నా అడుగులతో ఆకాశాన్ని కొలుస్తాను.
నా జ్ఞాన తృష్ణ కి
అనంత విశ్వాన్ని బలిస్తాను.

పశుత్వానికి దగ్గరగా పుట్టి
దైవత్వానికి దూరంగా విసిరివేయబడ్డ
మాంస ఖండాన్ని.

సిథ్థాంతాన్ని.
సిథ్థాంతాల రాథ్థాంతాన్ని.
రాథ్థాంతాల యుథ్థాన్ని.
యుథ్థానికి, యుథ్థానికి మధ్య
నెలకొన్న తాత్కాలిక శాంతి సౌహార్ద్రాన్ని.
.
.
.
('వాకిలి' పత్రిక లో వచ్చిన కవిత, పూర్తిగా : http://vaakili.com/patrika/?p=14699)

ఇక్కడ

ఇక్కడ, బుర్రలకి చిల్లులు పడి
నీరుగారిపోయిన మనుషులు
కిటికీ దగ్గర పావురాల్లా మూలుగుతున్నారు.

ఇక్కడ, ‘ఆత్మ విశ్వాసం’ కోసం
ఆత్మలను అమ్ముకున్న బుధ్ధిమంతులు
నడి వీధిలో ఒళ్ళు విరుచుకుని నించున్నారు.

ఇక్కడ, పగలు చేసిన పాపాలను
రాత్రి కప్పుకుని పడుకుని
ఒక కన్ను తెరిచి నిద్ర పోతున్న రహస్య మానవులు
వెన్నెల రాత్రులను వ్యర్ధం చేస్తున్నారు.

నిజం నడ్డి విరిచి, ప్రపంచానికి
కుంటి నడక నేర్పిన అవకాశవాదుల స్తోత్ర పాఠాలు
ఇక్కడ, నిత్య పారాయణాలు.

లోకమే ఒక బలిపీఠం.
జీవితం, చేయక తప్పని నేరం.
ఇది యుగయుగాల నరమేధం.
అయినా ఇక్కడంతా, నిత్యనూతనం.

బాగున్నదానిని చెడగొట్టటం.
చెడిపోయిన దానిని బాగు చెయ్యటం.
ఇక్కడ, మన కాలక్షేపం.
.
.
.
('వాకిలి' పత్రిక లో వచ్చిన కవిత, పూర్తిగా : http://vaakili.com/patrika/?p=14090)

రోజు గడిచింది

వద్దన్నా వచ్చి గుద్దేస్తుంది.

బళ్ళో లెక్కల మాష్టారిలా
నిన్న రాని లెక్కనే
మళ్ళీ చేసుకురమ్మని
అదే పాత క్లాసు రూము బయటికి, గెంటేస్తుంది.

కుక్క మెడలో కట్టిన ఎముక లాగా
ఎంత గింజుకున్నా
జానెడు పొట్టని మించి ఇంచి కూడా కదలదు.

నిన్నటికీ నేటికీ మధ్య పెద్ద తేడా
వయసు ఒక రోజు పెరిగింది.

ఇంకా ఉన్నందుకు, ప్రతి రోజూ పావు కేజీ
అవమాన భారాన్ని నెత్తి మీద పెడుతూ
నెమ్మది నెమ్మదిగా కుంగదీస్తున్నట్టు
ఇప్పుడిప్పుడే తెలుస్తుంది.

ఇదంతా అనవసరమని తెలిసినా
అలవాటయిన రూటు మ్యాపునే
జిరాక్సు తీసి చేతిలో పెట్టి
'ఇంకొంచెం ముందుకెళ్ళు' అంటుంది.
రోజు గడిచిపోయింది.


'కినిగె పత్రిక' లో ప్రచురణ :http://patrika.kinige.com/?p=4802

మానుషం

('కినిగె పత్రిక' లో ప్రచురణ :http://patrika.kinige.com/?p=2653)

రోజూ నేను నడిచి వచ్చే ఈ దారిలో ఆ మూల ఇంట్లోంచి
రాత్రి అయితే చాలు ఒక ఏడుపు వినిపిస్తుంది.
ఎవరినో అడిగితే చెప్పారు.
పైకెళ్ళిపోయిన కొడుకు ఇంక అన్నానికి రాడని ఏడుస్తుందని.
ఆ చెట్టు కింద ఉన్న కాళ్ళూ చేతుల్లేని మనిషి
కంట్లో నలక పడితే ఎలా ఉంటుంది?
చంకలో చిన్న పిల్లాడితో అడుక్కోవటానికి
వచ్చిందో ఆడ మనిషి. ఇదో పెద్ద మాఫియా అని కూడా తెలిసింది.
తోపుడు బండి మీద అరటిపళ్ళు అమ్ముకునేవాడు
ఎందుకో తెలీదు, తనలో తానే మాట్లాడుకుంటూ
ఎవరినో తిట్టుకుంటూ ఇంటికెళ్తున్నాడు.
ఈ సెంటర్లో, చదువు రాని ఒక ముసలాయన కదిలిపోతున్న
బస్సుల మధ్య తను ఎక్కాల్సిన ఆఖరి బస్సు ఉందో లేదో తెలీక
బిక్క మొహమేసుకుని అటూ ఇటూ పరిగెడుతున్నాడు.
ఏం పనిమీద వచ్చాడో, పొద్దుట్నుంచీ ఏమీ తిన్నట్టు కూడా లేదు.
కానీ ఇంత అర్ధ రాత్రి, చలిలో, ఆకలితో నేను ఎవరి కోసమూ ఏమీ చెయ్యలేను.
రేపొద్దున్నే ఆఫీసులో పని అర నిమిషం ఆలస్యమయినా
మా బాసు అగ్గి మీద గుగ్గిలమవుతాడు.
కష్టాలు లేని మనుషులు లేరు. నాతో సహా.
అన్నీ దాటుకుని దారిలో, నేను ఎప్పుడూ తినే హోటల్లోనే సున్నం నీళ్ళు కలిపిన అన్నంతో
అయిదు నిమిషాల్లోనే నా ఆకలిని చంపేసి, గబ గబా నా గదికి చేరుకుని
గట్టిగా తలుపేసేసుకుని హాయిగా పడుకున్నాను.
కానీ అంత చలి లోనూ ఆ ముసలయ్య తాత పడుతున్న ఆయాసపు
వేడి ఊపిరి నా మనసుని బలంగా తాకుతుంది.
ఇంక ఆ ఉక్కపోత భరించలేక బయటికెళ్ళి అతనికి సాయం
చెయ్యాలనిపించి తలుపు తియ్యటానికి ప్రయత్నించాను.
కానీ చలికి బిగుసుకుపోయిన ఈ తలుపు ఎంత ప్రయత్నించినా రాదు.
నా శక్తినంతా ఉపయోగించి లాగినా
తలుపు చెక్కలు రాసుకుంటున్న చప్పుళ్ళు తప్ప తలుపు మాత్రం తెరుచుకోలేదు.
ఇంకేం చెయ్యలేక కొంచెంసేపు విశ్రాంతిగా కూర్చున్నాను.
చిత్రంగా నా చుట్టూ ఉన్న గదుల నుంచి కూడా,
ఎవరికో ఏదో సాయం చెయ్యటం కోసం మధన పడుతూ
ప్రయాసపడుతున్న మనుషుల నిట్టూర్పులతో కూడిన
తెరుచుకోని తలుపుల చప్పుళ్ళే వినిపిస్తున్నాయి.
కొంచెంసేపటికి ఒక తెరుచుకున్న గదిలోంచి
ఒక మనిషి బయటపడి, ఎవరికో చెయ్యాలనుకున్న సాయం చెయ్యటానికి
వడివడిగా పరిగెత్తటం కిటికీలోంచి కనిపించింది.
నేను మళ్ళీ నా ప్రయత్నం మొదలుపెట్టాను.
నాకు తెలుసు. ప్రతీ ఒక్క తలుపూ ఏదో ఒక సమయానికి తెరుచుకోక తప్పదని.

అమ్మ చేతి ముద్ద

('కినిగె పత్రిక' లో ప్రచురణ. :http://patrika.kinige.com/?p=2653)

కడుపు నిండా అన్నం తినేసి ఆడుకోవటానికి
వెళ్ళిపోయి మళ్ళీ వచ్చేసరికి
పొయ్యిలో పిడకల మీద కాల్చిన
చిక్కుడు గింజలు సిద్ధంగా ఉండేయి.


పిట్టలయినా లేవక ముందే లేచి
అబ్బాయిగారి దొడ్లో రాలిపోయిన
తాటిపళ్ళు దొంగతనంగా తెచ్చి
రొట్టె కాల్చి ఇస్తే మళ్ళీ కడుపుకి పండగే.


పరగ ఏరుకొచ్చిన గింజలు
వార్చిన గంజితో లచ్చించారు పెట్టి
అన్నం ముద్ద కలిపి నోట్లో పెడితే
ఒక్క పట్టుకే కుండ ఖాళీ.


చేపలమ్ముకునే వడ్డోళ్ళ చిట్టెమ్మ దగ్గర
గీచి గీచి బేరమాడి కొన్న నాలుగు బొమ్మిడాయిలకి
చింత కాయలడ్డమేసి పులుసెడితే
కూర వాసన నా చేతిని పట్టుకుని వారముండేది.


ఇరవై రూపాయలు పెట్టి కొన్న యాటమాసంలో
ములక్కాడా, మామిడి కాయా వేసి వండితే
తిన్న వెనకాలే నిద్ర ముంచుకొచ్చేసేది.


సుబ్బారాయుడిషష్టి తీర్థం లో
మిషను కుట్టి తెచ్చిన ఐదు రూపాయల్తో
ఖర్జూరం పండు కొని చేతిలో పెడితే
దిష్టి తగలకుండా మీద కప్పిన చీరకొంగు చాటున
గబగబా తినేసినట్టు గుర్తు.


పొరుగింటి సూరమ్మత్త ఇచ్చిన పులిసిపోయిన మజ్జిగ, మజ్జిగ పులుసయిపోయేది.
కొబ్బరి ముక్క కనిపిస్తే కొబ్బరి కోరు తాలింపు.
ఒక్క నిమ్మకాయ దొరికితే నిమ్మకాయ పులిహోర.
మా నల్ల కోడి గుడ్డెడితే నా కడుపులోకే.


పేపర్లోనో, టీవీలోనో ఆకలి గురించీ, పేదరికం గురించీ
ఎక్కడయినా కనపడితే “మేం కాదులే” అని నా నమ్మకం.


ఒక రోజు అమ్మకి ఒంట్లో బాగోపొతే ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళాం.
అర్ధాకలితో అన్నేళ్ళూ ఉంటం వల్ల పేగులు అంటుకుపోయాయంట.
మిషను కుట్టీ కుట్టీ మెడ ఎముకలు ఒంగిపోయాయంట.
కనీసం గుడ్డు తిని ఎన్నాళ్ళయిందో ఎముకలు పెళుసయిపోయాయంట.
డాక్టరొచ్చి చెపితే గానీ నాకు తెలీలేదు.
మేమూ పేదోళ్ళమేనని.

ఎవడు రావాలి ?

ఎవడో ఒకడు రావాలి.

మోసం చెయ్యటమో మోసపోవటమో అనే చట్రం లో
బిగుసుకుపోయి బతికేస్తున్న మనుషులని బయటకి లాగి
పాడెయ్యగలిగిన వాడు మంత్రాలు తెలిసిన బాబా కాదు గానీ,
మామూలు నరమానవుడెవడయినా రావాలి.

రామచిలక లాగా ముక్కున పెట్టుకున్న మాటలని
తియ్యగా మాట్లాడేవాడు కాదు గానీ,
"ఎంత మందిని చూశాం ? ఎవడొచ్చినా ఇంతే" అన్నంతగా అడుగంటిపోయిన
ఆశలని నాలుగు రాళ్ళు మోసుకొచ్చి పడేసి
పైకి తేగలిగిన కాకిలాంటోడు రావాలి.

మంచిని పెంచటం ఎంత అవసరమో
చెడుని తొక్కటం కూడా అంతే అవసరమని
తెలిసిన చాణక్యుడంతటి వాడు కాకపోయినా,
కలుపు మొక్కల్ని వేళ్ళతో సహా పీకి
నిర్దాక్షిణ్యంగా బురదలో వేసి తొక్కటం తెలిసిన
రైతులాంటోడు ఎవడయినా రావాలి.

అబధ్ధాలకి రంగులేసి నిజాలు మాట్లాడే
మాయగాళ్ళని ఆటవెలదిలో ఏకిపారేసిన
వేమన లాంటి మహానుభావుడంత కాకపోయినా,
అమాయకంగా ప్రశ్నించగలిగిన చిన్నపిల్లాడిలాంటివాడయినా రావాలి.

జనం కోసం ప్రాణాలిచ్చిన అల్లూరి అంత
కాకపోయినా, చాటుగా వంద మందిని కొట్టి
బయట పది మందికి అన్నదానం చేసి గొప్పలు చెప్పుకునే
వాళ్ళకి జైలు కూడు పెట్టించగలిగినంత ధైర్యం వున్నవాడయినా రావాలి.

హార్వర్డు లో చదివిన అపర మేధావి కాకపోయినా,
నాయకుడంటే జనం కోసం కష్టపడే వాడే గానీ,
జనం డబ్బుతో సుఖపడే వాడు కాదు
అన్న చిన్న విషయం తెలిసినోడు, టెంత్ ఫెయిలయినా
ఫరవాలేదు, అలాంటోడు రావాలి.

ఆకలేసినోడికి చేపల కూరతో అన్నం పెట్టి పడుకోబెట్టి
ఓట్లు ఎత్తుకెళ్ళిపోయేవాడు కాదు గానీ, ఆ చేపలు పట్టటం
ఎలాగో నేర్పించాలన్న మర్మం తెలిసిన మత్స్యకారుడిలాంటివాడెవడయినా రావాలి.

శిలువెక్కిన క్రీస్తు అంత కాకపోయినా,
మొహం మీద ఉమ్మేసినా జనం కోసం తుడుచుకెళ్ళిపోగలిగిన
ఓర్పు ఉన్న వాడెవడయినా రావాలి.

దేవుడికి భయపడి పుణ్యం కోసం మాత్రమే కాదు,
మనుషుల్ని ఇష్టపడి వాళ్ళ మంచి కోసం
మనస్ఫూర్తిగా ఆలోచించేవాడు. అలాంటి వాడెవడయినా రావాలి.

ప్రశ్నించటం ఒక్కటే కాదు,
పాఠాలన్నీ అనుభవం ద్వారా నేర్చుకుని
అన్ని ప్రశ్నలకీ సమాధానాలు తెలిసిన
పరమ గురువు ఎవరయినా రావాలి.

ఆ వచ్చేవాడు మాసిన గడ్డంతో నలిగిన బట్టల్తో
వచ్చినా ఫరవాలేదు, వాడు మాత్రం
పొద్దున్న పొద్దున్నే ఎరుపెక్కిన సూర్యుడిలా,
తలెత్తుకుని, తెగించి మాట్లాడేవాడు రావాలి.

అలాంటివాడొచ్చే ముందు భూమి దద్దరిల్లాలని రూలేమీ లేదు.
రాగానే స్వర్గాన్ని భూమ్మీదకి దించెయ్యాలన్న అత్యాశా లేదు.
ప్రతి మనిషికీ పుట్టుకతో వచ్చిన స్వచ్చమయిన చిరునవ్వుని అలాగే ఉండనిచ్చే వాడు చాలు.
ఇంకేం అక్కర్లేదు, మనుషులుగా మిగిల్చి బతకనిచ్చేవాడు చాలు.
ఆ 'ఎవడో' నువ్వే అయితే, ఇంక గొడవే లేదు.

హైద (రా...) బాదు

పొట్ట కోస్తే అక్షరమ్ముక్క రాని చాకలోళ్ళ శీను గాడు
హైదరాబాదెళ్ళిపోయి బట్టలు ఇస్త్రీ చేసుకుంటూ
ఇస్త్రీ చొక్కా నలక్కుండా బతికేస్తున్నాడు.
భర్తకి జబ్బు చేసి అప్పులపాలయిపోయి ఉన్న అరెకరం అమ్మేసుకున్న కాంతమ్మత్త
హైదరాబాదెళ్ళిపోయి బిస్కట్ల ఫ్యాక్టరీలొ పని చేసుకుంటూ
పిల్లల్ని చదివించుకుంటూ మెల్లిగా ఏదోలాగ బతికేస్తుంది.
కిడ్నీలు పాడైపోయిన కొట్టు సత్యం హైదరాబాదెళ్ళి పోయి
ఆరోగ్యశ్రీ కింద నిమ్స్ లో నయం చేయించుకుని మనిషి మళ్ళీ మామూలయిపోయాడు.
రెండెకరాల చిన్న రైతు నారాయణ గాలి వానొచ్చి ఒక పంట
పోయినా పెద్దగా బాధపడకుండా హైదరాబాదు హైటెక్ సిటీ లో
కొడుకు సాఫ్టువేరు ఇంజినీరు కదా అన్న ధైర్యంతో అప్పుచేసయినా
మళ్ళీ పంటకి చేనుకి నీళ్ళెట్టుకుంటున్నాడు.
చదవలేక పదో తరగతిలోనే ఇంట్లోంచి పారి పోయి
హైదరాబాదు వాళ్ళ బావ దగ్గరికి వచ్చేసిన
సుబ్రమణ్యం తర్వాత ప్రింటింగు ప్రెస్ పెట్టుకుని
రాత్రీ పగలు కష్టపడి పైకొచ్చి ఇప్పుడు పదిమందికి పని చూపిస్తున్నాడు.
ఊళ్ళో పని లేక ఖాళీగా తిరుగుతున్న కుమ్మరోళ్ళ తాతారావుకి
హైదరాబాదు లో సినిమాల్లో కరంటు పని చేసుకునే వాళ్ళ దూరపు బంధువు ఫోను చేసి
నేను చూసుకుంటాలే వచ్చెయ్యమంటే రాత్రికి రాత్రి గౌతమి కి వెళ్ళిపోయాడు.
కంప్యూటర్లు బాగు చెయ్యటం నేర్చుకుని హైదరాబు వచ్చేసిన
వెంకట్ సొంతంగా హార్డువేరు బిజినెస్ పెట్టుకుని ఇప్పుడు
లక్షాధికారి అనిపించుకుంటున్నాడు.
ఒళ్ళు గుల్లవుతుందన్నా వినిపించుకోకుండా డిగ్రీ ఫెయిలయిపోయిన కోటి గాడు
హైదరాబాదెళ్ళిపోయి ఫార్మా కంపనీలో యాసిడ్ బక్కెట్లు మోసి
ఇంటికి డబ్బులు పంపిస్తున్నాడు.
తాపీ పని చేసుకునే తాడి కొండయ్య హైదరాబాదులో ఉద్యోగం
రావాలంటే ఇంగ్లీషు చదువులుండాలని ఫీజులు ఎక్కువయినా
పట్టించుకోకుండా కొడుకుని ఇంగ్లీషు మీడియం బళ్ళో చేర్పించేశాడు.
మొన్నటికి మొన్న కూకట్ పల్లి వెళ్ళే బస్సు నంబరు 226 లో
కాలు పెట్టటానికి కూడా చోటు లేకపోయినా జేబులోనుంచి ఫోను తీసి
"ఒరేయ్ హైదరాబాదు వచ్చెయ్ రా అంతా నేను చూసుకుంటా లేవెహే" అని
తమ్ముడికో, బావమరిదికో, స్నేహితుడికో భరోసా ఇచ్చేస్తున్నారెవరో.
మా వాడికి హైదరాబాదులో ఉద్యోగమొచ్చిందని గర్వం గా చెప్పుకుందామని చూసే తండ్రులూ.
మా అమ్మాయికి హైదరాబాదు సంబంధం దొరికితే నిశ్చింతగా ఉందామనుకునే తల్లులు.
వీళ్ళెవరూ పడ్డ కష్టాలెపుడూ పైకి చెప్పుకోలేదు.
కష్ట పడేవాడెపుడూ కష్టాలు చెప్పుకోడు .
ఇదంతా గతం నుంచి వర్తమానం వరకూ సాగిన ప్రయాణం.
కానీ ఇప్పుడు, భవిష్యత్తు గురించే భయమంతా.
అందుకే, ఈ గొడవంతా.

ఆగస్టు పదిహేను, న్యూటన్ చక్రం,...

జంధ్యాల గారి సినిమా లో కామెడీ లాగా
బాల్యం ఎప్పుడు గుర్తు చేసుకున్నా కొత్తగానే ఉంటుంది.
నా చిన్నప్పుడు మా బళ్ళో రెండు చెక్క బీరువాలు ఉండేవి.
అందులో ఒకదాని మీద  "ప్రయోగ శాల" అనీ,
ఇంకో దాని మీద "గ్రంధాలయం" అనీ రాసి ఉండేది.
ఆ పేర్ల లోని గాంభీర్యం చూసి అందులో ఏముందో
తెలుసుకోవాలని మా పిల్లకాయలందరికీ తెగ ఉత్కంఠ.
నిజం చెప్పాలంటే అది మా సైన్సు మాస్టారు మాత్రమే
విప్పి చెప్పగలిగిన ఒక పెద్ద పొడుపు కథ.
ఆయనే ఒక అమావాస్య రోజున ఆ రెండు బీరువాలూ తెరిచి
వాటిల్లోంచి ఒక న్యూటన్ చక్రం, నాలుగు చందమామ పుస్తకాలు
బయటికి తీసి అందరికీ కనిపించేలాగ టేబులు మీద పెట్టి
న్యూటన్ చక్రం గిర్రుమని తిప్పి ఒక్క తెల్ల రంగులోనే
ఏడు రంగులూ ఎలా కలిసుంటాయో చూపించారు.
ఆ విచిత్రం చూసి మా వాళ్ళందరికీ చిటారు కొమ్మన
మిఠాయి పొట్లం చేతికొచ్చినంత ఆనందమయిపోయింది.
నాకు మాత్రం మనం కూడా ఇలాంటి చక్రమే ఏదో ఒకటి
కనిపెట్టెయ్యాలన్నంత ఆవేశమొచ్చేసింది.
ఆ రోజు మొదలయిన నా ప్రయత్నం ఆ తర్వాత
ముంజెకాయల బండి చక్రాలు మించి ముందుకెళ్ళలేదు.
అందుకే అప్పటి నుంచీ "అమావాస్య పూట ఏ పనీ
మొదలెట్టకూడద"ని చెప్పిన మా నాయనమ్మ మాట మీద
నమ్మకం ఎక్కువయ్యింది. కానీ ఇప్పటికీ నాకు మాత్రం
ఆ రెండు చెక్క బీరువాల ముందు మనకి తెలిసిన ఇస్రోలు,
సెంట్రల్ లైబ్రరీలూ కూడా దిగదుడుపే అనిపిస్తుంది.
ఇంకా,  ఆగస్టు పదిహేను రోజు చాక్లెట్లు తినేసి అటునుంచి అటే
"గ్యాంగ్ లీడర్" సినిమా చూసొచ్చి మనమే పెద్ద హీరో అయిపొయినట్టు.
దానికి తోడు ఆదివారం టీవీలో మాయ మంత్రాలు, కత్తి యుధ్ధాల
సినిమలొస్తే మన ఊహలకి రెక్కలొచ్చినట్టే.
పరీక్షల్లొ "ఇందీవరాక్షుని వృత్తాంతం" పాఠంలోని "అనినన్ గన్నులు జేవురింప..." పద్యం
మన దగ్గర కాపీ కొట్టిన నెల తక్కువ నారాయణ గాడు
ఆ తర్వాత ఐ ఐ టీ లో చదివి ఇప్పుడు పెద్ద పుడింగు.
చెప్పుకోవటానికి ఎంత గర్వంగా ఉంది.
దీపావళి కి రీలు తుపాకీ కోసం
మూడు రోజులు ముందునుంచీ, మూడు పూటలా ఏడుపే.
ఒక్కోసారి పెటేపుకాయ చెతిలోనే పేలిపోయేది.
మొట్ట మొదటిసారి చెట్టెక్కి గుత్తులు గుత్తులుగా
కోసుకుని తిన్న నేరేడుపళ్ళ రుచి ముందు
ఇప్పటి వాషింగ్టన్ యాపిల్స్ రుచి ఎంత.
మామిడి కాయలు దొంగతనం చేశామని ఊరంతా తెలిసిపోయి
పంచాయతీలో పెట్టి ఉరిశిక్ష వేసేస్తారేమో అని భయపడిపోయి
ఇల్లొదిలి పారిపోదామనుకుని, సాయంత్రం మళ్ళీ ఆకలేసి
ఇంటికెళ్ళిపోయినప్పుడు పడ్డ టెన్షను ముందు ఇప్పుడు మన బాసులు
ఇచ్చే డెడ్ లైన్ల టెన్షన్ ఒక లెక్కా.
ఎంత కఠిన హృదయుడయినా ఒక్కసారి
బాల్యం గుర్తు చేసుకుంటే మళ్ళీ మామూలు మనిషి అయిపోతాడు.
"గత కాలము మేలు వచ్చు కాలము కంటెన్" అన్నారు.
అదేం చిత్రమో, ఆ గత కాలం ఎప్పుడూ బాల్యం దగ్గరే ఆగిపోతుంది.
ఆ బాల్యం మన మనసు మీదికి ఎప్పుడు పాకినా, జిరాక్సు తీసిన జీవితానికి అలవాటుపడ్డ
మన ఖాళీ బుర్రల నిండా కొన్ని రంగుల నీడలు అలుముకుంటాయి.
అంతకన్నా ఏం కావాలి.
ఈ మాత్రం దానికి టైం మెషీన్ కనిపెట్టే వరకూ కూడా ఆగక్కర్లేదు.
ఒక్క సారి కళ్ళు మూసుకోండి చాలు.

తెలుగు పల్లకి

అమ్మపాలకి తోడ బుట్టువు, ఒక్క మాటలో తేనె బిందువు.
నోటి మాటకి అందమిచ్చిన రాజ భాష మన ఠీవి తెలుగు.
ఆరి పోనిది, అంతు లేనిది అమర భాష ఇది అమృతం.
ఊపిరుండిన, దేహముండిన తెలుగు మరచిన ఏమి సుఖం.

ఆది నన్నయ ఘంటము కదపగ, కృష్ణ రాయలు మురిసిన,
వేమన్న, పోతన్న శివమెత్తంగా, అన్నమయ్య పద కదము తొక్కగా,
కందుకూరి, గురజాడ, శ్రీరంగం శీనయ్య, తెలుగు పల్లకి మోయ బ్రౌనయ్య.
ఎంత మంది లేరు మునిగి తరియించగా ఇది తెలుగు గంగ.

ఆవకాయ ఘాటు, గోంగూరలో పులుపు,
పూర్ణాలలో తీపి, ఉలవ చారు ఊట తేట తెలుగు మాట.
అవధాన క్రతువులు, త్యాగరాయ క్రుతులు
మన భాష తనలోన కలిపేసుకోలేదా.
ఘన చరిత కలిగింది, రస భరితమయ్యింది.

జన భాష, మన భాష చక్కంగ పలకంగ
పలుకు పలుకుకు రాగ మాలికలు కాగ.
చిన్నోళ్ళు, పెద్దోళ్ళు  గర్వంగ గొంతెత్తి, చాటి చెప్పగ రండి.
యాస ఏదయిన, హొయలు పోవు భాష తెలుగు మాది.
తెలుగు వెలుగులున్న మాకు లేనిదేది, తెలుగు జాతి మాది, మాకు లేదు సాటి.

చివరి మనుషులు

ఈ మధ్య ఊరెళ్ళి వచ్చాను.
ఆకు పచ్చని పొలాలన్నీ చేపల చెరువులయిపోయాయి.
మంచి నీళ్ళ చెరువేమో మురుగు కాలవయిపోయింది.
రైతులందరూ కూలీలయ్యారు.
కూలీలందరూ మహా నగరానికి వలస వెళ్ళి పోయారు.
చదువుకున్న వాళ్ళందరూ ఇంజినీర్లయిపోయారు.
చదువు లేని వాళ్ళు అప్పు చేసి ఖతరో, కువైటో వెళ్ళి, నానా
కష్టాలూ పడి చేసిన అప్పు తీర్చి
ఇంక పడలేక ఉత్త చేతుల్తో మళ్ళీ ఊరొచ్చేశారు.
కప్పల బెక బెక లూ, గాలి వాటమూ కనిపెట్టి, వాన రాకడ అంచనా వెయ్య గలిగిన రామయ్య తాతకి పక్ష వాతమొచ్చి మూలన పడి,  ప్రాణం పోకడ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు.
క్యాలండర్ చూడకపోయినా తిధులు, అమావాస్యలు, పౌర్ణమిలు, పండుగలు
చెప్పేసే సూరమ్మ చచ్చి పోయిందని తెలిసింది.
రోజూ ఇంత అన్నం పెడితే చాలు విఠలాచార్యకి కూడా తెలియని కధలన్నీ
ఏడు రాత్రులు ఏడు పగళ్ళూ గుక్క తిప్పు కోకుండా చెప్పగలిగిన
పళ్ళ వీరన్న కూడా పైకెళ్ళిపోయాడు.
రేపో మాపో అన్నట్టు ఉన్న చాకలి ముసలి మామ్మ
వీధిలో కనిపించి "నువ్వు పుట్టినప్పుడు ఆరునెలలు వచ్చేవరకూ
నేనే నీకు ఒళ్ళు తోమి స్నానం చేయించేదాన్న"ని గుర్తు చేసి మురిసిపోయి,
"ఓ యాభై రూపాయలుంటే ఇవ్వు బాబా నాలుగు లంక పొగాకు
చుట్టపీకలు కొనుక్కుంటా" అని అడిగింది, జేబులో వంద ఉంటే తీసి ఇచ్చేశాను.
ముందు దండం పెట్టి తర్వాత ముద్దు పెట్టుకుంది.
మనిషి దగ్గర చుట్ట కంపు వస్తుంది కానీ మనసు మాత్రం
పుట్టినప్పుడు ఎంత స్వచ్చంగా వుందో ఇప్పుడూ అలాగే ఉన్నట్టనిపించింది.
నారాయుడు తాత అయితే ఆధార్ కార్డు, తెల్ల కార్డు బయటికి తీసుకొచ్చి చూపించి,
"ఇదుంటే చాలు రా మనవడా నెలకి రెండొందల పింఛను, రూపాయికే కిలో బియ్యం
వస్తాయి" అని ప్రపంచం లో ఏ సమస్యకయినా బ్రహ్మాస్త్రం తన దగ్గరే ఉన్నంత ధీమా గా చెప్పాడు.
ఎంత అల్ప సంతోషులు? ఒక బిల్ గేట్స్ గురించి తెలీదు, ఒక ఒబామా గురించి తెలీదు,
యోగా, ధ్యానం, ఐ-ఫోన్, అబధ్ధం ఇవేమీ తెలీదు.
ఇప్పటి వరకూ మనం గ్రైండర్ లు వచ్చాక రుబ్బు రోళ్ళు, పురుగు మందులొచ్చాక పిచ్చుకలు,
జనారణ్యాలు వచ్చాక  పులులే అంతమయిపోతున్నాయనుకున్నాం
కానీ, ఇలాంటి మనుషులు కూడా ముందు ముందు మనం చూద్దామన్నా కనిపించక పోవచ్చు.
వీళ్ళతోపాటే కొన్ని కధలు, మాటలు, పాటలు, కొన్ని భావోద్వేగాలు అంతమైపోతాయి.
మాయన్ లు చెప్పింది యుగాంతం గురించి కాదనుకుంట.
ఇలాంటి "మనుషుల" యుగం అంతం గురించే అనుకుంట.
మనమే తప్పుగా అర్ధం చేసుకున్నాం.
కానీ ఇలాంటి "మనుషుల" ని భర్తీ చేసే మనుషులు మాత్రం మళ్ళీ రారు
పోతే పోనీ, ఏం చేస్తాం ఎంతయినా వేగము = దూరము/కాలం.